Sinds 1999, het jaar dat ik in de rolstoel terecht kwam, heb ik besloten om meer mijn verhaal te gaan vertellen. In eerste instantie was dit vooral PR voor de Ziekte van Lyme en de website "Teekcare" wat ik gemaakt had.

 

 

Waarom heb ik besloten om demo's over hulphond te geven?

In 2013 werd ik gevraagd met Neeltje (mijn toenmalige hulphond) voor mijn allereerste gastlessen. 
Dit waren 2 ochtenden van in totaal 4 gastlessen in het Connect College in Echt. Het was geweldig om te doen. En toen mijn nichtje vroeg of ik bij haar op school iets wou laten zien met Neeltje, zei ik direct ja.

Zo kwamen er steeds meer vragen voor demo's binnen.

Ik was een keer op een basisschool waarbij ik vanaf groep 1 t/m 8 demo's had gegeven met Messi. Een paar weken later was ik op de markt en roept een jongetje "kijk mama, die hond kan een banaan open maken!". De moeder reageerde afkeurend en ik besloot naar het jongetje toe te lopen. Ik gaf hem een high 5 en zei dat hij dat heel goed onthouden had. Terwijl ik verder liep moest ik glimlachen. Dit is de reden waarom ik demo's doen geweldig vind. Of het nu bij kinderen is, bij ouderen of tijdens de open dag van Hulphond Nederland.

 

 

Waarom heb ik besloten om gastlessen te geven over mijn kwetsbaarheden / diagnoses?

Ik kwam een keer bij een arts in opleiding en deze man moest mij lichamelijk onderzoeken. Dat is natuurlijk sowieso al lastig als je in een elektrische rolstoel zit. Maar hij zag ook dat ik automutileerde (zelfbeschadiging). Hij vroeg wat dat was en ik zei “dat gaat je niks aan”. Het was een vraag waar ik toen (nog) niks mee kon. Ik schaamde me en vond het sowieso al heel vervelend dat hij die vraag stelde. Ik wist dat die vraag zou kunnen komen en toch kon ik op dat moment mezelf niet voldoende erop voorbereiden.

Een aantal maanden later kwam ik bij mijn spv’er (sociaal psychiatrisch verpleegkundige) en zij vroeg of er een arts io bij mocht zijn. Nou heb ik daar nooit problemen mee en ondanks dat we het toevallig over automutileren gingen hebben, ging ik akkoord. De arts io kwam binnen en beiden twijfelden we even. Toch besloot ik al gauw dat ik hem erbij wou hebben. Hij had een vraag over het automutileren en nu zou ik deze vraag kunnen beantwoorden.

Na de sessie bedankte de arts io mij en we namen afscheid. Een dag later kreeg ik een lange mail dat hij het zo fijn had gevonden dat ik zo eerlijk had uitgelegd hoe het psychische stuk werkt, maar ook dat ik zijn vooroordeel had kunnen wegnemen. Hij dacht dat het automutileren ging over aandacht vragen, terwijl het juist een manier van mij was om met de trauma’s om te gaan.

Dit verhaal zorgde ervoor dat ik besloot gastlessen te willen gaan geven. Om vooroordelen weg te halen bij oa toekomstige zorgprofessionals.