Over mij

Toen ik 15 jaar oud was, voelde ik me wederom niet lekker. Al een paar dagen was ik grieperig, had koorts en voelde ik me gewoon niet goed. Ik dacht (weer) dat ik de griep had en bleef een paar dagen thuis in bed. Tot ik op een donderdagochtend wakker werd en ik mijn benen niet kon bewegen. Ik wist niet wat er aan de hand was en wat ik moest doen. Ik kwam niet zelfstandig uit bed en op dat moment had ik geen idee dat mijn leven voorgoed zou veranderen.

Mijn ouders hebben de arts gebeld en later die middag werd ik opgehaald door de ambulance. Ik kwam bij een arts in het ziekenhuis terecht die aangaf dat het tijdelijk zou zijn en ik mocht weer naar huis toe. Thuis werden fysiotherapie en een leenrolstoel geregeld. Dit alles gebeurde op donderdag en vrijdag. Op maandag ben ik in een gehuurde rolstoel gewoon naar school toe gegaan. Slim? Misschien wel, misschien niet. 

Een paar maanden nadat ik in de rolstoel terecht ben gekomen, was ik bij de revalidatie arts, samen met mijn vader. Deze zei (en dit zijn de letterlijke woorden), "je hebt zelf gekozen voor een rolstoel dus kom er zelf maar uit, ik doe niks meer voor je!". Die woorden vergeet ik nooit meer. Als vijftienjarige geloof je een arts. Het heeft lang geduurd voordat ik weer vertrouwen kreeg in de zorg.

Sinds 2008 woon ik zelfstandig met behulp van mijn PGB (persoonsgebonden budget), in een aangepaste woning met domotica en natuurlijk mijn hulphond Messi. Mijn ervaringen hebben mij geleerd hoe belangrijk begrip, luisteren en passende ondersteuning zijn. Daarom geef ik gastlessen en demonstraties met mijn hulphond Messi.

Daarnaast denk ik mee binnen verschillende werkgroepen, waaronder de GGZ Inspiratieweek en Walk into the Light, en zet ik mij in als cliëntdocent in het onderwijs. Op deze manier gebruik ik mijn ervaringskennis om meer begrip en bewustwording te creëren rondom lichamelijke en psychische kwetsbaarheden.